سرخ‌جامه‌ای باکمالات، دیپلماتی ایران‌دوست

بچه‌کاشی خوشنام، آقا و جنتلمن فوتبال ایران، پسر خوب مکتب شاهین و مدافع استوار پرسپولیس، دهم مهر ۱۳۹۸ در ۷۶ سالگی درگذشت.
دو سال پیش از فوتش، بلافاصله و به محض آنکه فهمید از دیار پدری‌اش و به نیت یک مصاحبه فوتبالی با او تماس گرفته‌ام پرسید: از میدون کهنه چه خبر؟!
عالیجناب «جعفر اشرف کاشانی» با این پرسش همه پیش‌فرض‌هایم درباره بیگانگی یک ستاره بااخلاق و ماندگار در تاریخ فوتبال ایران با زادبوم پدری‌اش را باطل کرد تا یقین کنم جعفر کاشانی هم مانند عالیجناب حسین کلانی -رفیق و همبازی‌اش در شاهین و پرسپولیس- کاشان، شهری که رگ و ریشه‌شان مال آنجاست را از یاد نبرده‌ است.
جعفر کاشانی که عشق فوتبال بود، سال ۴۰ و در ۱۸ سالگی به تیمی پیوست که مردی فرهیخته و باسواد و آموزگاری شریف بالای سر آن تیم و باشگاه بود. او کسی نبود جز عالیجناب عباس اکرامی که او هم ریشه و تبارش به کاشان برمی‌گشت و پیش از اکرامی، شهرت خانوادگی‌اش «شیرخدایی» بود.
جعفر کاشانی بدون آنکه با بازی در پولاد، داریوش و دماوند- تیم‌های نونهالان و نوجوانان شاهین-  سلسله مراتب پیوستن به بزرگسالان شاهین را طی کند، با نظر دکتر اکرامی که موسس و مربی شاهین بود، کنار بزرگترهایی مثل دهداری و شیرزادگان و جاسمیان بازی کرد.
شاهین حالا غیر از عباس اکرامی و حسین کلانی و دایی‎هایش- سهراب و خسرو غفاری- شاهد حضور و ورود پنجمین بچه‌کاشی به عنوان بازیکن به این مجموعه بود و جالب اینکه مرحوم اکرامی در تمرین‌های شاهین، جعفرخان را گهگدار بچه‌کاشی صدا می‌کرد.
شاید اگر در دهه ۴۰، روسای فدراسیون فوتبال و مربیان تیم ملی به باشگاه دارایی- به عنوان رقیب شاهین- وابستگی نمی‎داشتند، جعفر اشرف کاشانی زودتر از سال ۴۷ در ترکیب ثابت تیم ملی به میدان می‎رفت، با این حال او به همان نسل درخشانی تعلق دارد که سال ۴۷ در تهران و در امجدیه، با غلبه بر اسراییل در فینال رقابت‌های فوتبال جام ملتهای آسیا، اولین بار کاپ این رویداد مهمِ آسیایی را برای ایران به ارمغان آوردند.
سال ۴۶ وقتی بعد از بازی با تهرانجوان و حاشیه‌هایی که در آن دیدار جایگاه ویژه امجدیه شاهدش بود، از بالا دستور به انحلال شاهین بزرگ آمد و سفیدها لاجرم راهی پرسپولیسِ علی عبده شدند تا بچه‌های دکتر اکرامی از جمله جعفر کاشانی، محبوب‌ترین تیم آسیا را که سال ۴۲ تاسیس شده بود سر و شکلی تازه بدهند.
جعفر کاشانی از سال ۴۷ تا سال ۵۳ بازیکن ثابت تیم ملی بود و از سال ۴۶ تا دی‌ماه ۵۳ نیز در خط دفاع پرسپولیس در کنار رضا و بیوک وطنخواه، ابراهیم آشتیانی، اصغر ادیبی و محراب شاهرخی به میدان رفت. او بعد از حمید جاسمیان و همایون بهزادی، سومین کاپیتان تاریخ سرخ‌ها شد و بعد از او، آشتیانی و پروین سرگروه پرسپولیس در میدان شدند.
داستان زندگی «جعفر اشرف کاشانی» البته کمی تا قسمتی به سیاست نیز گره خورده است. او که پیش از انقلاب در دستگاه وزارت‌خارجه به عنوان دیپلمات مشغول به کار بود، پس از انقلاب مدت زمان زیادی در این شغل نماند و سال ۶۱ به‌دلیل دخالت‌های تند عقیدتی برخی از انقلابیون نظیر صادق خلخالی، از وزارت خارجه کنار رفت.
مشهور است که اوایل دهه ۶۰ صادق خلخالی نماینده مجلس در سفر به دبی از کاشانی که آن زمان سرکنسول ایران در دبی بود می‌خواهد تا نشستی مطبوعاتی برگزار کند و در آن پیشنهاد دهد تا عناوین خلیج فارس و خلیج عربی کنار گذاشته شوند و به‌جایش عنوان خلیج اسلامی به‌کار رود!
کاشانی با این پبشنهاد مخالفت می‌کند و می‌گوید به عنوان کارمند دولت اجازه بیان این پیشنهاد را ندارد. این اختلاف موجب شد تا خلخالی در بازگشت به تهران، علاوه بر ایراد سخنانی در مجلس علیه وزارت‌خارجه، کاشانی را نیز دیپلمات فاسد بخواند! سرانجام فشارها باعث اخراج کاشانی از وزارت‌خارجه و قطع حقوق و مزایایش شد و نتوانست تا پایان عمر به کارش برگردد.