برای زادروز آقاجلال که «اصل صدا» بود

برای استاد جلال مقامی در زادروزش چه می‌توان غیر از «صدایی ماندگار و برای همیشه» نوشت؟
برای صدایی که تئاتر ایستگاه نخست هنرمندی‌اش از کودکی بود و سال ۴۴ به سراغ بازیگری سینما رفت، چه می‌توان گفت غیر از آن‌که با آن صدای رشک‌برانگیزش گویی برای درخشیدنی طولانی‌مدت در دوبلاژ متولد شده بود؟
وقتی کتاب قطور و فهرست بلندبالای مفاخر تاریخ کاشان در همه عرصه‌ها را ورق می‌زنیم، در عالم هنر و به ویژه سینما و تئاتر و موسیقی نام جلال مقامی در کنار رضا ورزنده، منوچهر نوذری، منوچهر فرید، ملوک ضرابی، محمد معتمدی، احمد مهران‌فر و .. وزن و اعتباری ارزشمند و والا به تاریخ و فرهنگ کاشان بزرگ می‌دهند.
آقاجلالِ دومِ مردادی برای نسلی که در دهه ۶۰ پای تلویزیون‌های سیاه و سفید توشیبا قد کشید و بزرگ شد، یادآور مجری خوش‌پوش و خوش‌صدایی است که اگر خاموشی‌های جنگ و بمبارانِ آن روزگار اجازه می‌داد یکشنبه‌شب‌ها حوالی ساعت ۹ از شبکه دو، مردم را به دیدن پرش هیجان‌انگیزِ یک موتورسوار خارجی از روی ۱۵ خودرو سواری دعوت می‌کرد!
در آن سال‌ها اگر صبح جمعه‌ها در رادیو، به نام منوچهر نوذری و یکه‌تازی‌های شوخ و شنگانۀ یک هنرمند طنارِ تمام‌عیار کاشانی با تیپ‌های مختلف سند خورده بود، شامگاه پس‌فردایش نوبت هنرمند کاشانی دیگری بود که با کت رنگی و از قاب تلویزیون و شبکه دو، با دیدنی‌ها پس از گفتن (با نام و یاد خدا و سلام و شب بخیر به شما بینندگان عزیز و آرزوی پیروزی برای رزمندگان اسلام ) مردم را به دنیای عجایبِ شگفت‌انگیز و محیرالعقول مغرب زمین ببرد.
با کسب اجازه از روح والای آقاجلال شاید بتوان گفت مجری دیدنی‌ها در آن ۱۲ سال با این برنامه به نوعی تفریح می‌کرد چرا که آقاجلالِ دومِ مردادی نامش برای همیشه در تاریخ دوبلاژ ایران ثبت و ضبط است و جایگاه رفیع و اصلی‌اش آن‌جا بود.
او وقتی از سال ۳۷ و ۱۷ سالگی وارد این عرصه شد، طی قریب پنج دهه با منوچهر اسماعیلی، احمد رسول‌زاده، خسرو خسروشاهی، رفعت هاشم پور، ابوالحسن تهامی، ناصر ممدوح، چنگیز جلیلوند، ژاله علو، ناصر طهماسب، نیکو خردمند، فهیمه راستکار، حسین عرفانی، ایرج ناظریان، زهره شکوفنده، نصرالله مدقالچی، منوچهر والی‌زاده و نامدارانی دیگر نسل طلایی دوبلاژ ایران را برپا کردند. نسلی که به جرات می‌توان گفت تکرارناپذیرند.
آقاجلالِ دومِ مردادی در آن پنج دهه به جای قطاری از ستارگان سینمای جهان گویندگی کرد که نام هر یک‌شان را باید با تریلی کشید! از رابرت ردفورد و عمر شریف و مارچلو ماستریانی وکلینت ایستوود و استیو مک‌کویین و داستین هافمن و رابین ویلیامز و آل پاچینو تا رابرت واگنر و وارن بیتی و مایکل کین و جیمز فرانسیسکاس و آلن بیتس و جیمز گارنر و  و ژاک سرناس و آلبرتو سودی و تام هنکس و راجر مور و مونتگمری کلیف و ..
آقاجلال دوبله ایران اما فرزند کاشان بود. برغم زاده شدنش در طهران، یک بار سالیانی پبش از فقدان تلخش در پایتخت و در جمع پرشماری از اهالی فرهنگ و هنر ایران در بالای سن و در آغاز سخنرانی کوتاهش، با آن تک عبارت معروف از سهراب  ((اهل کاشانم؛ روزگارم بد نیست ..)) میخ اهل کجابودنش را محکم کوبید و به قولی برای زادبومش معرفت به خرج داد اما هیهات که پس از سالها درخشیدن در عالم تئاتر و سینما و «دوبله ایران» بلوار آزادیِ مهرشهر درکرج را به نامش کردند اما در شهری که اصالتش را از آنجا می‌دانست، حتی یک کوچه بن‌بست نیز بنامش نشد! اما شاید و بی‌گمان، او جای بهتری را برای جاودانگی برگزید و کجا بهتر از قلب و ذهن و یاد مردم آن هم برای همیشه؟