کاشان آنلاین: کاشان سالیان چندی است که در مواجههی مدیران و مسؤلین ارگانهای اجرایی و شهری با رسانهها و کارکرد ذاتی آنها شاهد انواعی از برخوردهاست.
در یکی از گونههای برخورد با رسانه، به عنوان نمونه ما در این شهر دو اداره “ورزش و جوانان” و ” میراث فرهنگی ” را داریم که به رغم حوزه های پرخبر و پرچالش آنها،مدیریت های مستقرِ فعلی نه تنها هیچ میلی به (برگزاری نشست های خبری) و اعلام اندک تحولات حوزه خود و صدالبته پاسخ به ابهامات و پرسش های خبرنگاران ندارند بلکه به محض انتشار مصادیقی از یک سومدیریت در دستگاه متبوع شان با رفتاری حاکی از اضطراب یا با سکوت تا آنجا که ممکن است تلاش بی حد و حصری در گریز از رسانه ها دارند و یا در حالتی خوشبینانه به صدور یک جوابیه اکتفا می کنند.
خبرنگار خوب با بیان عبارت کلیدیِ( ما دوسِد داریم )از جانب آنها، باید اهل رفاقت باشد و هفته ای یکی دو روز سری به اداره شان بزند و اگر قسمت بود صبحش را با یک لقمه نان و پنیر و چایی شیرین در کنار آنها آغاز کند!
این دسته از نهادها از یک ویژهگی نیز بهره می برند و آن کم توقعی است ! یعنی اگر از پرسشگری رسانه ها گریزانند، در مقابل اصراری نیز به انعکاسِ تک و توک عملکرد حوزه مسؤلیتی خود نیز ندارند اما اگر نیمچه خبری از آنها رفتید، قندی عظیم الجثه در دلشان آب خواهد شد.
ارگانهایی دیگر که در کاشان کم هم نیستند،رسانه را به موازات روابط عمومی های شان تنها بلندگویی برای انتشار اخبار و عملکرد نهادها و دستگاهها می دانند و بدون درک این موضوع که خبر در نگاهی حرفه ای باید واجد (عناصر و ارزشهای خبری) باشد،از ارسال روزانهی عادی ترین تحولات حوزه مسؤلیت خود با دمدستی ترین شیوه تنظیم خبر برای رسانه ها نیز نمی گذرند!
ارعاب و هراس افکنی در دل اصحاب خبر با حواله دادنشان به نهادهای قضایی البته گهگدار در بین مسئولان شهر نیز خریدارانی دارد. صاحب این قلم در اسفند ۹۷ طعمی از این سیاست را به دلیل انتقاد از لغو یک کنسرت قانونی در شهر چشید. مسئول ارشد امور اجرایی شهر که نمی خواست مسئولیت لغو غیرقانونی آن برنامه را بپذیرد،در برابر پرسش چند رسانه آنان را به آقای بازپرس دادسرای کاشان سپرد تا اگر چه خبری از تشکیل پرونده ای برای استنطاق و تحمل جزا نیست اما این رفتار استرسزا برای چند روز و یا شاید در درازمدت برای رسانه حاوی این پیام باشد که پرسشگری هم حد و مرزی دارد !
نوع دیگری از رفتار نهادها با رسانه را مدتهاست که از سوی شورای اسلامی شهر کاشان شاهدیم.فردی که نماینده رسمی یک رسانه مجوزدار است محتوای گفت و گوهای رسمی یک نشست علنی و رسمیِ یک نهاد مشورتی را بازتاب می دهد و چون انتشار برخی از آن محتواها بر شماری از اعضای این نهاد گران می آید با خبرنگار برخوردی قهری می کنند.رفتاری بدوی که حاصل نبود تساهل و نداشتن سیاست برخورد با رسانه است.
پارلمان شهری،متشکل از تعدادی انسانِ دارای عقاید مختلف و متضاد اما دارای هدف مشترک برای توسعه شهر است و اگر در این بین چالشی بر سر منافع شهر پدید می آید که ذات این دور هم نشینی است،چرا مردم را باید غریبه پنداشت؟
اگر مطلبی خلاف واقع انتشار می یابد، مسیر طبیعی برای واکنش نشر جوابیه است، وگرنه اصولگرا و معتدلِ شورا اگر با یک وحدت نانوشته در برابر رسانه سیاستی نامعقول پیش گیرند مردم چگونه غایتِ عملکرد و رفتار نمایندگانشان را قضاوت کنند؟
*این یادداشت پیش از این در شماره ۶۷ هفته نامه “مردم سیلک” به تاریخ ۳۰ بهمن ۹۹ منتشر شده است.
