به مخاطبم خیانت نمی‌کنم!

پای صحبت هایش که می‌نشینی، خودش را فرزند «کارگاه تاتر رها» می‌داند و می‌گوید به آن مکان و آدم هایش مدیون است. با اینکه چندین نمایش را کارگردانی کرده و برای خودش نامی در کارگردانی دست و پا کرده بود، ولی نمایش «سعادت لرزان مردمان تیره روز» نامش را بیشتر بر زبان اهالی تاتر انداخت و در سطح کشور بیشتر شناخته شد.
از آن زمان با دوستانش گروهی را تشکیل دادند و نامش را به یاد کارگاه نمایش رها، که از مجموعه های مهم هنری و تئاتری کاشان بوده، «گروه تاتر رها» گذاشتند.
«مجتبی جدّی» از آن دست آدم هایی نیست که گذشته اش را فراموش کرده باشد. به خاطر همین علیرغم شرایط سختی که پیش روی گروه های تاتری هست، باز هم با هزینه های شخصی برای اجرای پروژه هایش به کاشان سفر می‌کند. به قول خودش دارد زکات دانشش را می‌پردازد.
مجتبی جدی این روزها با بچه های گروهش مشغول آماده سازی نمایش «روستا»  نوشته مارتین کریمپ است. نویسنده‌ی آوانگاردی که هنوز در ایران برای عده ای از اهالی تاتر ، نوشته هایش عجیب به نظر می‌رسد. روستا سومین نمایشنامه ای از این نویسنده مطرح بریتانیایی است که در ایران روی صحنه می‌رود.
کارگردان برگزیده پانزدهمین جشنواره بین المللی تاتر دانشگاهی ایران درباره انتخاب این نمایشنامه می‌گوید:
«جهان آثار مارتین کریمپ را دوست دارم، او بازیگوش است و از قضاوت دیگران نمی‌ترسد و همین برایم جذاب است. خودم هم تا حدودی اینگونه هستم و از بازیگوشی کردن و آزمون و خطا بیشتر لذت می‌برم تا تکرار کردن مسیر گذشته ام. باید یاد بگیریم که روی عادت هایمان پا بگذاریم، وگرنه تاریخ مصرفمان زود تمام میشود. من حتی دوست دارم هر بار در شکل نشستن و تاتر دیدن مخاطبان هم تغییر ایجاد کنم.
دوست دارم عادت هایش را به هم بزنم. البته این کار واکنش های منفی هم دارد، ولی من باز هم دوست دارم و نمی‌ترسم که تماشاگر وسط اجرا ، حتی سالن را ترک کند.»
این کارگردان جوان تاتر می‌گوید:
«نسل جدید مخاطبان، با اجراهای من در کاشان بهتر ارتباط برقرار می‌کنند. در تهران هم همین‌طور هست، مردم عادی و قدیمی ترها که تفکر کلاسیک دارند و تاتر برایشان یک تعریف مشخص دارد، با این شکل از اجرا ها سخت ارتباط می‌گیرند و برایشان کسالت آور است. اساسا تاتر برایم هیچ تعریف مشخصی ندارد، و این برای بعضی مخاطبان و منتقدانم خوشایند نیست.»
کارگردان نمایش «وقتی آنقدری که باید همدیگر را زجر داده‌ایم» همچنین درباره رویکرد پست مدرنیستی آثار کریمپ میگوید:
«من قبل از اینکه از طریق تاتر ، پست مدرنیسم را بشناسم، با معماری پست مدرن آشنا شده بودم. من یک دوره معماری خوانده‌ام و لیسانس مرمت بناهای تاریخی دارم، با دیدن آثار فیلیپ جانسون به معماری پست مدرن علاقه مند شدم. تعریف درستی از پست مدرن در معماری وجود دارد (خوانش جدید از سنت) پست مدرن احیای سنت های گذشته نیست.
بازتولید فرم های گذشته خطای بزرگی است که معماران و هنرمندان سنتی در ایران مرتکب شده اند. در تاتر هم همین‌گونه است، سنت باید بازخوانی شود نه اینکه تکرار شود. در معماری مثال های خوبی وجود دارد، نمونه اش موزه هنرهای معاصر که با الهام از بادگیر های منطقه کویری ساخته شده است، یا برج آزادی که با الهام از تاق و تویزه‌های معماری ایرانی و اسلامی طراحی شده است و یا ساختمان تاتر شهر که با الهام از سکوی گرد در نمایش های ایرانی ساخته شده و ستون هاش با الهام از کاربندی و یزدی بندی شکل گرفته. در تئاتر اختلافی بین پست مدرن و پست دراماتیک وجود دارد و پست دراماتیک حوزه وسیع تری را شامل می‌شود. از جمله خوانش جدید از آیین‌ها و رقص ها. رقص معاصر نیز همین‌گونه است.
خودم در نمایش «تجربه اخیر و سوقصد هایی به زندگی آن زن» روی سنت آیین احضار روح تاکید داشتم، بازیگران مثل ارواح فراخوانده میشدند و روایت‌شان را نقل می‌کردند و می‌رفتند. حالا ممکن است بعضی مخاطبان بگویند ما متوجه نشدیم، اشکال ندارد، ولی قرار نیست همه چیز را گل درشت و واضح به مخاطب بدهم. معتقدم در این زمانه مخاطب را نباید دست کم گرفت و گفت او این چیزها را نمی‌فهد، اتفاقا اون مضمون را خوب می‌فهمد ولی کلمه ای برای بیانش پیدا نمی‌کند. می‌فهمد که این کار با بقیه کارهایی که دیده فرق دارد، اما ممکن است نتواند بگوید چه فرقی، ولی در همین حد هم خوب است. بنابراین من هیچوقت به مخاطب اهانت نمی‌کنم و نمی‌گویم مخاطب نمیفهمد، پس تاتری بسازم تا او بفهمد. به نظرم این کار اول خیانت به فرهنگ و هنر و بعد به مخاطب است.»
جّدی همچنین معتقد است استعداد های تئاتری خوبی در کاشان وجود دارد که اگر درست آموزش ببینند، میتوانند تا چند دهه در تئاتر کاشان بدرخشند.
گفتنی است نمایش روستا با بازی (زهره استادی، سعید خسروی، مریم دهقانی و فائزه ازناویان) از ۲۶ آذر تا ۹ دی، ساعت ۱۸ در سالن پلاتوی فرهنگسرای مهر کاشان به روی صحنه می‌رود.