کاشان آنلاین : حکایت دیروز و امروز و حتی فردا هم همین است. مدیر و مسئول و رئیس می آید و می رود، رسم همین است. تا بوده همین بوده اما چرا برخی هنوز نرفته، از ذهن ها محو می شوند ولی بعضی ها که سالیانی دراز از رفتن شان گذشته اثرگذارند و در ذهن و یاد برای همیشه می مانند؟ چرا هیچگاه فراموش نمی شوند و جاوید اند؟
دکتر “محمد زارع” رئیس اسبق و فقید دانشگاه علوم پزشکی کاشان یکی از آن مدیران نامدار و همیشه ماندگاراست. مردی با خصوصیات یک مدیر تمام عیار که گویی آفریده شده بود برای مدیر بودن و ریاست جسورانه و عالمانه.
آن مرد بزرگ در سالهای نه چندان دور، در زمان ریاستشان در دانشگاه علوم پزشکی علیرغم همه مشغله های مدیریتی و درمانی و ویزیت و عمل های جراحی، اما نیازش به ورزش را فراموش نمی کرد. هر جمعه به اتفاق تنی چند از پزشکان مشهور از جمله آقایان دکتر فخاریان، مرحوم دکتر زمزم و پیشکسوتانی چون علی آقا محتشمیان و محسن امیدواری- فوتبالیست سابق-،مهندس زارع اخوی ایشان، برادران فلاح و …. در سالن ورزشی دانشگاه ساعاتی را به ورزش والیبال میپرداختیم و منی که عادت داشتم هر جمعه صبح به اتفاق دوستان عازم کوه باشم اما به درخواست و احترام شخص آقای دکتر زارع از کوه صرفنظر نموده و بعد از تمرین والیبال به تنهایی عازم کوه شده و به دوستان میپیوستم.
خدمات ایشان در ارتقاء دانشکده علوم پزشکی کاشان به دانشگاه و پیگیری و احداث اماکن ورزشی مثل سالن و استخر و زمین چمن برای دانشجویان، احداث باغ پسته و کسب درآمد برای دانشگاه و خدمات والایشان در کنار جدیت، جسارت،عدم تبعیض بین آشنا و غریبه، نوعدوستی، علاقه وافر به شهر و دیار، ایشان را به مدیری کارآمد، مردمی و ممتاز مبدل نمود.
خاطرم هست، سال ۹۰ بعد از درگذشت مرحوم مهندس حجازی و جدایی ام از تیم والیبال باریج اسانس در لیگ برتر ایران، در زمان مدیریت شان در تهران، با من تماس گرفته و ضمن دلجویی و دعوت به صبر علت را جویا شد و هرگاه مشکل بینایی و بیماری مربوط به آن برای اطرافیان پیش می آمد با یک تماس هرگونه خدمتی که در توان شان بود انجام می دادند.
صد حیف که ما همچون سایر سرمایه های گرانقدر و خدوم شهرمان، قدر او را ندانسته و امروز حسرت فراق ایشان را در دل داریم.
در روز تشییع پیکر ایشان، این حسرت را همراه با غم عمیق در چهره همه آنهایی که آمده بودند دیدم. آشنا و غریب، دوست و دشمن، دور و نزدیک. باشد تا درسی شود که امروز و تا سر حد توان، سرمایه های اقتصادی، فرهنگی، ادبی، هنری، سیاسی و ورزشی شهرمان همچون دکتر زارعهای ارجمند را قدر بدانیم تا در آینده دچار حسرت نشویم.
روحشان غرق عطر شادی و آرامش باد.
*بازیکن و مربی کاشانی پیشین تیم های ملی والیبال مردان و زنان ایران
