جسارت، اتحاد و مبارزه با عافیت‌طلبی؛ کلید توسعه پایدار

عافیت‌طلبی، آن وسوسه‌ی شیرین ماندن در منطقه امن، بزرگ‌ترین دشمن پیشرفت است. وقتی مدیران از ریسک‌پذیری هراس دارند و به جای نوآوری، به حفظ وضع موجود بسنده می‌کنند، جامعه در چرخه‌ای از رکود و روزمرگی گرفتار می‌شود. توسعه نیازمند ذهن‌هایی است که نه تنها از شکست نمی‌ترسند، بلکه آن را پله‌ای برای یادگیری و رشد می‌بینند. جسارت در مدیریت، یعنی تصمیم‌گیری‌های قاطع، اصلاح ساختارهای ناکارآمد و پذیرش مسئولیت پیامدهای انتخاب‌های دشوار.
اما این جسارت، بدون اتحاد، به بار نمی‌نشیند. توسعه، پروژه‌ای جمعی است که تک‌روی در آن جایی ندارد. وقتی هر کس ساز خود را بنوازد و گروه‌ها، نهادها یا افراد به جای هم‌افزایی، در پی منافع شخصی یا گروهی باشند، انرژی جامعه پراکنده می‌شود و هدف‌های بزرگ، دست‌نایافتنی می‌مانند. اتحاد، رمز پیروزی است. اتحادی که در آن اختلافات به گفت‌وگو تبدیل شود، دیدگاه‌های متفاوت به هم‌افزایی منجر گردد و همه، از مردم عادی تا تصمیم‌گیران کلان، خود را در یک مسیر مشترک ببینند. تاریخ نشان داده که هیچ ملت یا سازمانی با تفرقه به قله‌های پیشرفت نرسیده است. اتحاد، مانند پلی است که جسارت‌های فردی را به موفقیت‌های جمعی متصل می‌کند.
در این مسیر، مبارزه با عافیت‌طلبی و سانتیمانتالیسم سیاسی، ضرورتی انکارناپذیر است. عافیت‌طلبی، تنها در تنبلی یا بی‌عملی خلاصه نمی‌شود. گاه در محافظه‌کاری پنهان است، در تصمیم‌هایی که برای جلب رضایت همگان، حقیقت را قربانی می‌کنند. سانتیمانتالیسم سیاسی نیز آفتی است که با شعارهای احساسی و وعده‌های غیرواقعی، جامعه را به جای عمل‌گرایی، به رویاپردازی‌های بی‌ثمر سوق می‌دهد.
این نوع احساسات‌گرایی، که اغلب در لفافه‌ی عوام‌فریبی پیچیده شده، مردم را از واقعیت‌های دشوار توسعه دور می‌کند و به جای حل مسائل، آن‌ها را در هاله‌ای از امیدهای کاذب معلق نگه می‌دارد. مبارزه با این دو آفت، نیازمند فرهنگی است که صداقت، شفافیت و عمل‌گرایی را ارج نهد. فرهنگی که به جای تحسین شعارهای زیبا، به نتایج ملموس بها دهد.
برای ساختن آینده‌ای بهتر، باید از خود بپرسیم آیا حاضر به پذیرش هزینه‌های جسارت هستیم؟ آیا می‌توانیم از تک‌روی دست بکشیم و برای هدفی بزرگ‌تر متحد شویم؟ و آیا آماده‌ایم با عافیت‌طلبی و احساسات‌گرایی سیاسی، چه در خودمان و چه در ساختارهایمان، مبارزه کنیم؟ پاسخ به این پرسش‌ها، نه در کلمات، بلکه در کنش‌های ما نهفته است. توسعه، رویای کسانی است که با جسارت گام برمی‌دارند، با اتحاد پیش می‌روند و با عزمی راسخ، موانع را از سر راه برمی‌دارند. آینده، از آن ماست، اگر امروز این مسیر را برگزینیم.