تیم ملی، نیازمند رسیدن به ثبات تاکتیکی و فردی

تیم ملی والیبال ایران پس از دوران نسل طلایی و با حضور نسل جدید، شروعی امیدوارکننده در لیگ ملت‌ها داشت اما در مسابقات جهانی، به اذعان اکثر کارشناسان تا حدودی از آمادگی ذهنی و تاکتیکی فاصله گرفت، به خصوص در مرحله مقدماتی و در آسانترین گروه. شاید اهمیت و فشار این رقابت‌ها نسبت به لیگ ملت‌ها یکی از عوامل اصلی این موضوع باشد.
مسیر موفقیت ما نیازمند رسیدن به ثبات تاکتیکی و فردی است؛ همان‌گونه که ژاپن در چند سال متوالی با ثبات ترکیب اصلی خود با سکیتا، نیشیدا، تاکاهاشی، ایشیکاوا، یامائوچی، اونودرا و یاماموتو به بلوغ رسید یا فرانسه که در دو المپیک متوالی با ترکیبی تقریباً ثابت با بریزارد، جان پاتری، انگابت، کلونات، لگاف، چینینیز و گربنیکوف توانست انسجام تاکتیکی خود را به نمایش بگذارد.
اکنون که آقای پیاتزا شناخت خوبی از بازیکنان پیدا کرده، انتظار می‌رود تیم در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ با وضعیتی باثبات‌تر وارد میدان شود.
در پست‌های مختلف، نشانه‌های این نیاز به ثبات کاملاً مشهود بود:
در پست دفاع وسط، یوسف کاظمی و عیسی ناصری به تناوب در قطر محمد ولی‌زاده بازی کردند. ولی‌زاده با وجود عملکرد مناسب در حمله و سرویس، تنها ۷ دفاع در ۵ مسابقه ثبت کرد که برای یک دفاع وسط آمار مناسبی نیست. این در حالی است که علی حاجی‌پور، قطر پاسور تیم ما، ۱۲ دفاع انجام داد؛ آماری تحسین‌برانگیز برای بازیکنی در آن پست. تعداد ۰/۸ تا ۱/۲ دفاع در هر ست آمار بسیار خوبی برای هر مدافع در سطح جهان است.
در پست دریافت‌کنندگان، ثبات کافی وجود نداشت. روزی شریفی از ریتم خارج می‌شد و روزی پوریا حسین‌خانزاده. علی حق‌پرست نیز به تناوب جایگزین آنان شد. با این حال مشخص نیست چرا بازیکنانی چون اسفندیار و دانشدوست تنها در چند سرویس یا دریافت محدود به میدان آمدند.
در پست پاسور و قطر پاسور هم وضعیت مشابهی وجود داشت. علی رمضانی در مجموع مسابقات تنها ۲۲ پاس داد و عملاً استفاده مؤثری از او نشد. این در حالی بود که در برخی لحظات حساس ــ مانند ست پنجم برابر فیلیپین، جایی که فشار جو سالن بر عرشیا به‌نژاد اثر گذاشته بود ــ تجربه رمضانی می‌توانست گره‌گشا باشد. از سوی دیگر، بردیا سعادت که در لیگ ترکیه و در میان ستاره‌های جهان در صدر جدول امتیازآورترین بازیکنان قرار داشت، آنچنان که باید مورد استفاده قرار نگرفت؛ موضوعی که جای پرسش جدی از کادر فنی دارد.
این دو رویداد مهم، یعنی لیگ ملت‌ها و مسابقات جهانی، اکنون باید تجربه‌ای کافی برای کادر فنی و آقای پیاتزا باشد تا تیم ملی والیبال در فصل آینده لیگ ملت‌ها ۲۰۲۶ با ذهنی آماده‌تر، ترکیبی باثبات‌تر و بلوغ تاکتیکی بیشتر با بازیکنان آماده و تاکتیک پذیرتر که از دل لیگ و تیم ملی جوانان بر می‌آیند پا به عرصه مسابقات بگذارد.